Herdenking opstand Roux 1886.

Op 27 maart herdenken we zoals elk jaar de bloedige onderdrukking van de arbeidersbewegingen die in 1886 in Roux plaatsvonden. Dankzij deze strijd werden de eerste sociale wetten aangenomen.

138 jaar geleden haalden onze stakingen de kinderen uit de mijnen
Afgemat door het werk en woedend over de loonsverlagingen, afgestompt door de ellende en gedreven door de honger, geschokt door de rijkdom van de bourgeoisie, kwamen de werknemers in maart 1886 in opstand. Ze staken!

In Roux worden 19 arbeiders gedood door de kogels van de politie en het leger. Werknemers worden veroordeeld voor “stakingsacties”. Maar dankzij deze strijd werden de allereerste sociale wetten aangenomen: een verbod op kinderarbeid, een verplichte ziekteverzekering ten laste van de werkgever, de eerste erkenning van de vakorganisaties en … het Algemeen Stemrecht!

Een beetje geschiedenis:

1886: wanneer ellende omslaat in opstand
In maart 1886 laait de onrust hoog op in het Waalse industriële bekken. Miserabele lonen, eindeloze werkdagen, kinderarbeid, wijdverspreide armoede: de woede barst los.

Van Luik tot Charleroi komen werknemers in opstand. In Roux grijpen politie en leger hard in: 19 arbeiders worden doodgeschoten. Anderen belanden in de gevangenis, worden veroordeeld of verbannen. Toch betekent deze opstand een keerpunt.

Niets gekregen, alles bevochten
De strijd van 1886 maakt de weg vrij voor de eerste sociale wetten: een verbod op kinderarbeid, ziekteverzekering, erkenning van vakbonden en democratische vooruitgang. Het is ook het begin van een interprofessioneel syndicalisme, verenigd tegen onrecht. Een kracht die vandaag nog steeds aanwezig is. De werkende klasse heeft nooit iets cadeau gekregen. Alles werd bevochten en moet blijven worden verdedigd.

Dezelfde realiteit: samen strijden
Van 1886 tot vandaag blijft één constante overeind: collectieve actie.
Roux herdenken is niet in het verleden kijken, het is in herinnering brengen dat:
rechten nooit definitief verworven zijn;
sociale democratie verdedigd moet worden;
een ander samenlevingsmodel mogelijk is.

Wij zijn de erfgenamen van deze strijd. Het is aan ons om die verder te zetten.